kategoria: wiercenie studni głębinowej

Czy głębsza studnia głębinowa oznacza większą wydajność?

Czy zbyt głęboka studnia może mieć gorszą jakość wody?

Jak nadmierna głębokość wpływa na koszt wykonania studni?

Czy wiercenie studni głębinowej poniżej 30 metrów wymaga pozwolenia?

Własna studnia głębinowa może obniżyć rachunki i uniezależnić od sieci wodociągowej. Nie na każdej działce da się ją jednak wykonać. Czasem odwiert jest technicznie możliwy, lecz jego koszt przewyższa potencjalny zysk z całej inwestycji. Kiedy trzeba zrezygnować z wiercenia studni głębinowej?

Ograniczenia prawne dotyczące budowy studni głębinowej

Zanim wiertnica wjedzie na działkę, trzeba sprawdzić, czy w wybranym miejscu wolno wywiercić studnię. Zakaz może obowiązywać na przykład w strefie ochronnej ujęcia wody. Może ona obejmować tylko część posesji, dlatego trzeba ustalić, czy przesunięcie odwiertu o kilka metrów wyeliminuje problem. Przepisy wskazują również, jak daleko studnia głębinowa z wodą do picia musi znajdować się od potencjalnych źródeł zanieczyszczeń. Co do zasady trzeba zachować 5 m od granicy działki, 7,5 m od osi rowu przydrożnego, 15 m od szczelnego szamba oraz 30 m od przewodu rozsączającego oczyszczone ścieki. Na małej posesji może zabraknąć miejsca, które spełnia wszystkie te warunki. Jeśli ujęcie ma mieć więcej niż 30 m głębokości albo dostarczać ponad 5 m³ wody na dobę, inwestor musi przygotować wymaganą dokumentację i uzyskać odpowiednie zezwolenie.

Brak miejsca na wiercenie studni głębinowej

Na działkę trzeba wjechać wiertnicą i ustawić ją dokładnie nad wybranym punktem. Przed rozpoczęciem prac wykonawca musi upewnić się, czy maszyna zmieści się w bramie, podjazd wytrzyma jej ciężar, a po podniesieniu maszt nie zahaczy o przewody, gałęzie lub dach. Potrzebny jest też wolny teren na rury, narzędzia i grunt wydobywany z otworu. Najlepiej wykonać wiercenie ujęcie przed budową ogrodzenia, ułożeniem kostki i urządzeniem ogrodu. Później maszyna może nie dotrzeć na miejsce albo uszkodzić gotową nawierzchnię. Mniejsza wiertnica poradzi sobie na węższej posesji, ale nadal potrzebuje miejsca do pracy. Podczas wiercenia studni głębinowej metodą płuczkową ciecz krąży w otworze i wynosi rozdrobniony grunt na powierzchnię. Obok maszyny trzeba więc przygotować miejsce, w którym płuczka będzie się oczyszczać, a urobek osadzać. Jeśli nie da się ustawić sprzętu i prowadzić prac bez ryzyka uszkodzenia budynku lub instalacji, trzeba przenieść ujęcie wody w inną część działki.

Ryzyko zanieczyszczenia wody w studni głębinowej

Studni nie powinno się wiercić tam, gdzie warstwa wodonośna jest zanieczyszczona. Odwiert może być technicznie możliwy, ale nie dostarczy czystej wody. Przesunięcie studni o kilka metrów zwykle nie rozwiąże problemu, ponieważ skażenie może obejmować dużą część gruntu. Informacje o jakości wód można sprawdzić w dokumentacji hydrogeologicznej i wynikach badań z pobliskich ujęć. Jeśli wskazują na skażenie, geolog powinien określić, czy głębiej znajduje się inna warstwa, z której można pobierać wodę. Gdy takiej warstwy nie ma, trzeba zrezygnować z wiercenia w tym miejscu.

Brak odpowiedniej warstwy wodonośnej na działce

Nie każda warstwa, w której znajduje się woda, nadaje się do zasilania studni. Musi dostarczać jej tyle, aby ujęcie pokryło planowane zużycie, co sprawdza się podczas pompowania próbnego. Jeśli poziom wody szybko opada i długo wraca do poprzedniej wysokości, warstwa ma zbyt małą wydajność. Przed wierceniem studni głębinowej hydrogeolog powinien porównać mapy, archiwalne otwory oraz parametry istniejących ujęć. W ten sposób określi, czy na planowanej głębokości może znajdować się warstwa o potrzebnej wydajności. Nie daje to stuprocentowej pewności, ale ogranicza ryzyko wiercenia w miejscu, w którym szanse na uzyskanie wody są niewielkie. Jeśli dostępne dane nie wskazują odpowiedniej warstwy, trzeba zmienić miejsce lub planowaną głębokość odwiertu. Gdy żadna z tych zmian nie daje realnych szans na wydajne ujęcie, ze studni należy zrezygnować.

Kiedy wiercenie studni głębinowej jest nieopłacalne?

Koszt studni rośnie przede wszystkim wtedy, gdy wydajna warstwa wodonośna znajduje się głęboko. Każdy kolejny metr oznacza dłuższe rury i większy zakres pracy, a pompa musi podnosić wodę z większej głębokości. Jeśli trzeba ją jeszcze odżelaziać lub odmanganiać, dochodzi zakup i serwis stacji uzdatniania. Przed rozpoczęciem wiercenia trzeba więc ustalić maksymalną głębokość oraz kwotę, której inwestor nie chce przekroczyć. Opłacalność zależy również od ilości wody, którą studnia ma dostarczać. Głęboki odwiert przeznaczony wyłącznie do podlewania kilku grządek przyniesie niewielkie oszczędności, dlatego koszt prac może się nie zwrócić. Trzeba policzyć pełną cenę budowy i późniejszej eksploatacji, a następnie porównać ją z obecnymi rachunkami za wodę.

Studnię głębinową zwykle da się wykonać, ale nie w każdym miejscu i nie zawsze będzie to opłacalne. Czasem wystarczy przesunąć punkt odwiertu lub dotrzeć do innej warstwy wodonośnej. Przed rezygnacją z inwestycji najlepiej więc zlecić badanie działki oraz wstępną kalkulację całego ujęcia. Sprawdź naszą ofertę wiercenia studni głębinowej i skontaktuj się z nami, aby omówić zakres prac.

Studnia o głębokości 30 m może pracować w innych warunkach niż odwiert o identycznym metrażu wykonany kilka działek dalej. Różnice dotyczą między innymi poziomu lustra wody, wydajności ujęcia oraz przebiegu instalacji do domu. Zanim wybierzesz urządzenie, trzeba więc sprawdzić parametry konkretnego odwiertu i planowane zapotrzebowanie. Z poniższego artykułu dowiesz się, na co zwrócić uwagę przy doborze pompy.

Jak obliczyć wymaganą wysokość podnoszenia pompy do studni 30 m?

Studnie głębinowe o głębokości 30 m mogą różnić się położeniem lustra wody podczas pracy pompy. Z tego powodu wymaganej wysokości podnoszenia nie ustala się na podstawie samego metrażu odwiertu. Najpierw trzeba określić dynamiczne lustro wody, czyli głębokość, na której utrzymuje się ono podczas pompowania z określoną wydajnością. Następnie uwzględnia się różnicę wysokości między lustrem a punktem poboru, ciśnienie potrzebne w instalacji oraz straty powstające podczas przepływu przez rury i armaturę. Parametr ten nie oznacza więc wyłącznie odległości, jaką woda pokonuje w pionie, lecz opisuje warunki, w jakich pompa ma pracować w konkretnej studni głębinowej. Każdy 1 bar ciśnienia odpowiada w przybliżeniu 10 m słupa wody. Jeśli dynamiczne lustro znajduje się 18 m poniżej terenu, najwyższy punkt poboru 5 m powyżej niego, instalacja wymaga 3 barów, a straty hydrauliczne odpowiadają 5 m, wysokość podnoszenia wyniesie około 58 m. Na wynik składają się 23 m różnicy wysokości, 30 m odpowiadające założonemu ciśnieniu oraz 5 m związane z oporami przepływu. Na tej podstawie można sprawdzić na charakterystyce Q/H, który model osiąga odpowiedni przepływ przy takich parametrach.

Jak daleko od studni można zamontować hydrofor?

Przy pompie głębinowej zbiornik hydroforowy nie musi stać bezpośrednio przy odwiercie. Może znaleźć się w budynku, garażu lub pomieszczeniu technicznym, o ile miejsce jest chronione przed mrozem, a rurociąg został dobrany do przepływu. Nie ma jednej granicznej odległości podawanej w metrach dla każdej instalacji. Im dłuższa trasa i mniejsza średnica przewodu, tym większe straty ciśnienia, które trzeba doliczyć do wysokości podnoszenia. Jeśli dom stoi kilkadziesiąt metrów od ujęcia, dobór na podstawie samej głębokości studni głębinowej może skończyć się słabym ciśnieniem przy dalszych punktach poboru. Położenie hydroforu trzeba więc rozpatrywać razem z długością rury, jej średnicą, armaturą i różnicą poziomów.

Jak dobrać wydajność pompy do domu i podlewania ogrodu?

Wydajność pompy dobiera się do ilości wody pobieranej jednocześnie, a nie do całego zużycia w ciągu dnia. W domu trzeba więc sprawdzić zapotrzebowanie urządzeń, które mogą działać w tym samym czasie, np. prysznica, umywalki czy pralki. Jeśli ze studni głębinowej zasilane jest także podlewanie ogrodu, należy doliczyć przepływ wymagany przez uruchamianą sekcję nawadniania. Przykładowo, gdy instalacja domowa potrzebuje w danym momencie 1,5 m³/h, a zraszacze 2 m³/h, ich równoczesna praca oznacza zapotrzebowanie na poziomie 3,5 m³/h. Taki wynik trzeba następnie porównać z wydajnością studni ustaloną podczas pompowania pomiarowego. Jeśli ujęcie nie może dostarczyć takiej ilości wody, nie należy dobierać pompy do wyższego przepływu. Trzeba wtedy ograniczyć jednoczesny pobór, np. uruchamiać podlewanie poza godzinami większego zużycia w domu albo podzielić nawadnianie na mniejsze sekcje.

Na jakiej głębokości zawiesić pompę głębinową?

Pompę zawiesza się poniżej dynamicznego lustra wody, z takim zapasem zanurzenia, aby pozostawała pod jego poziomem również przy większym poborze. Jednocześnie nie powinna ona wisieć tuż nad dnem, ponieważ w tej części odwiertu mogą zbierać się piasek i osady. Przy studni o głębokości 30 m nie można z góry przyjąć, że urządzenie należy zawiesić np. na 25 czy 28 m. Miejsce montażu ustala się na podstawie dynamicznego poziomu wody, położenia części filtracyjnej odwiertu oraz zaleceń producenta wybranego modelu. Dane potrzebne do takiego doboru uzyskuje się podczas pompowania pomiarowego wykonanego po wierceniu studni głębinowej. Dzięki temu można umieścić pompę na odpowiedniej głębokości, z zachowaniem wymaganego zanurzenia i odstępu od dna.

Studnie głębinowe o tej samej głębokości mogą wymagać pomp o różnych parametrach. Gdy znasz wydajność ujęcia, dynamiczny poziom wody i zapotrzebowanie instalacji, możesz wyznaczyć wymagany punkt pracy Q/H i porównać go z charakterystyką konkretnego modelu. Jeśli brakuje danych z pompowania pomiarowego, należy je ustalić przed zakupem urządzenia.

Pompowanie próbne polega na pobieraniu wody ze studni głębinowej przez określony czas i wykonywaniu regularnych pomiarów podczas pracy ujęcia. Po zakończeniu testu właściciel otrzymuje wyniki, które zawierają informacje o wydajności i zmianach poziomu wody. Bez odpowiedniej wiedzy technicznej bardzo łatwo je źle zinterpretować. Jak więc prawidłowo odczytać i wykorzystać otrzymane rezultaty?

Czym pompowanie próbne różni się od zwykłego uruchomienia studni głębinowej?

Podczas zwykłego uruchomienia sprawdzamy, czy pompa tłoczy wodę do instalacji, co kończy się po kilku minutach. Natomiast pompowanie próbne studni głębinowej trwa dłużej i przebiega na określonym przepływie. W tym czasie obserwujemy położenie lustra, a po wyłączeniu urządzenia patrzymy, jak szybko wraca ono do wcześniejszego poziomu. Celem badania jest określenie wydajności ujęcia podczas późniejszej eksploatacji.

Jak dobrać pompę głębinową na podstawie wyników pompowania próbnego?

Jeśli zwrócisz uwagę tylko na najwyższych wynik osiągnięty podczas pompowania próbnego, możesz kupić zbyt mocną pompę głębinową. Przed wyborem urządzenia trzeba więc sprawdzić w protokole, ile wody ujęcie jest w stanie dostarczać przez dłuższy czas oraz na jakiej głębokości stabilizuje się wtedy lustro. Przykładowo, jeżeli wydajność studni wynosi 3 m³/h, a pompa w danych warunkach pracy pobiera 4 m³/h, woda będzie odpompowywana szybciej, niż napływa do ujęcia, przez co jej poziom w studni zacznie się obniżać. W skrajnym przypadku wlot urządzenia zostanie odsłonięty, a zabezpieczenie przed suchobiegiem przerwie jego pracę. Jeśli z kolei nie włączysz systemu awaryjnego, silnik może się przegrzać.

Do wyboru konkretnego modelu trzeba również ustalić głębokość, na której podczas testu ustabilizowało się lustro. Od tego poziomu pompa musi podnieść wodę do instalacji i wytworzyć wymagane ciśnienie w kranach. Jeśli lustro znajduje się 20 m pod ziemią, a w domu potrzebne są 3 bary, urządzenie musi zapewnić wysokość podnoszenia wynoszącą około 50 m. Do tej wartości trzeba doliczyć straty ciśnienia w rurach, kolanach i zaworach oraz różnicę wysokości między poziomem gruntu a punktem poboru wody w budynku. Na wykresie producenta należy sprawdzić, ile wody wybrana pompa dostarczy w takich warunkach. Maksymalna wartość podana w katalogu dotyczy pracy przy małej wysokości podnoszenia, dlatego po zamontowaniu urządzenia w głębokim odwiercie rzeczywista wydajność będzie niższa.

Kiedy wyniki pompowania próbnego mogą być niemiarodajne?

Zbyt krótki test może zawyżyć ocenę rzeczywistej wydajności studni głębinowej. Po uruchomieniu pompa najpierw pobiera wodę, która zgromadziła się w rurze i najbliższym otoczeniu filtra. Duży wypływ w pierwszych minutach nie potwierdza jeszcze, że do otworu napływa jej równie dużo. Jeśli wykonawca zakończy badanie przed ustabilizowaniem lustra, w protokole może znaleźć się wydajność niemożliwa do utrzymania podczas dłuższego poboru. Zbyt wczesne rozpoczęcie testu może z kolei zaniżyć wydajność studni. Pozostałości piasku i płuczki po wierceniu ograniczają dopływ przez filtr, dlatego przed pompowaniem próbnym dokładnie czyścimy otwór. Dopiero wtedy wynik pokaże rzeczywiste możliwości ujęcia.

Nagła zmiana wydajności pompy może zafałszować wynik, nawet gdy studnię prawidłowo przygotowano do testu. Spadek napięcia agregatu albo przypadkowe przestawienie ustawienia zaworu zmienią ilość pobieranej wody, przez co kolejne odczyty poziomu lustra przestaną być adekwatne. Wynik mogą również zaburzyć pobliskie ujęcia czerpiące wodę z tej samej warstwy. Jeśli znajduje się ona płytko, poziom wody może dodatkowo zmieniać się w ciągu roku. W protokole trzeba więc przypisać do każdego odczytu czas, wydajność pompy i poziom lustra oraz wskazać stały punkt pomiaru. Bez tego trudno ustalić, czy zmiana wynikała z możliwości studni głębinowej, czy z warunków prowadzenia testu.

Pompowanie próbne powinno dać jasną odpowiedź, czy studnia głębinowa poradzi sobie z codziennym poborem wody w domu i ogrodzie. Zalecamy omówić wyniki z wykonawcą przed zakupem urządzenia, co ułatwi dopasowanie instalacji do rzeczywistych warunków pracy ujęcia. Jeśli potrzebujesz pomocy z wykonaniem odwiertu i przygotowaniem go do użytkowania, skontaktuj się z nami.

Po wykonaniu odwiertu trzeba odpowiednio zabezpieczyć studnię i przygotować ją do podłączenia instalacji wodnej. Nieprawidłowa obudowa może ułatwiać przedostawanie się wody opadowej do ujęcia, utrudniać późniejszy serwis oraz zwiększać ryzyko zamarzania instalacji. Z poniższego artykułu dowiesz się, jak krok po kroku wykonać obudowę studni głębinowej.

Przygotowanie studni głębinowej do wykonania obudowy

Studnie głębinowe przed wykonaniem obudowy wymagają sprawdzenia, czy wylot rury studziennej jest prawidłowo przygotowany i zabezpieczony przed dopływem płytkich wód gruntowych. W tym celu stosuje się m.in. rury osłonowe oraz materiały uszczelniające, które ograniczają przedostawanie się zanieczyszczeń wzdłuż odwiertu do warstwy wodonośnej. Następnie wyznacza się miejsce, w którym zostanie osadzona obudowa studni głębinowej, i sprawdza, którędy będzie przebiegała instalacja prowadząca wodę do budynku.

Jaki rodzaj obudowy studni głębinowej wybrać?

Kolejny krok polega na wyborze konstrukcji, która zapewni dostęp do głowicy i armatury, a jednocześnie ograniczy kontakt wnętrza z wodą opadową, gruntem oraz mrozem. Obudowa może mieć formę komory zagłębionej w ziemi albo rozwiązania montowanego ponad terenem. Naziemna zabudowa studni głębinowej sprawdzi się tam, gdzie ważny jest łatwy dostęp do armatury i głowicy bez wykonywania komory poniżej poziomu terenu. Rozwiązanie podziemne pozwala natomiast ukryć wyposażenie, lecz wymaga miejsca na wykonanie szczelnej komory i późniejszy dostęp serwisowy. Przed wyborem wariantu trzeba sprawdzić również warunki wodne na działce. W miejscu narażonym na okresowe podnoszenie się poziomu wód gruntowych komora zagłębiona wymaga szczególnego zabezpieczenia przed ich napływem.

Jak zamontować obudowę i głowicę studzienną?

Po wybraniu rozwiązania przygotowuje się miejsce wokół rury studziennej. W przypadku obudowy podziemnej trzeba wykonać wykop o wymiarach umożliwiających ustawienie komory oraz późniejszą obsługę znajdującego się w niej wyposażenia. Obudowę osadza się tak, aby rura studzienna znalazła się w przewidzianym dla niej miejscu, a konstrukcja nie utrudniała dostępu do wylotu odwiertu. Następnie wykonuje się przejście dla rury prowadzącej wodę do budynku oraz dla przewodów instalacyjnych. Miejsca ich przeprowadzenia przez ściany należy uszczelnić, ponieważ pozostawione szczeliny mogą umożliwiać napływ wilgoci i zanieczyszczeń. Po osadzeniu obudowy montuje się głowicę studzienną dopasowaną do średnicy i konstrukcji rury. Jej zadaniem jest szczelne zamknięcie wylotu studni oraz umożliwienie przeprowadzenia przewodu tłocznego i kabla zasilającego pompę. Jeżeli zastosowana konstrukcja przewiduje odpowietrzenie, jego wylot trzeba zabezpieczyć zgodnie z rozwiązaniem przeznaczonym dla danego ujęcia.

Zabezpieczenie obudowy przed wodą i mrozem

Po zamontowaniu głowicy przewód tłoczny łączy się z instalacją prowadzącą wodę w stronę budynku, a kabel pompy przeprowadza się przez przygotowane wcześniej przejście. Połączenia trzeba rozmieścić tak, żeby można było dostać się do nich podczas przeglądu lub wyjmowania pompy. Rurę z wodą prowadzi się w stronę budynku, zabezpieczając odcinek narażony na działanie niskiej temperatury. Na końcu sprawdza się, czy pokrywa domyka obudowę, głowica jest prawidłowo osadzona, a wykonane wcześniej przejścia instalacyjne nie wykazują nieszczelności. W obudowie naziemnej szczególnej uwagi wymagają miejsca, w których przewody przechodzą przez strefę narażoną na mróz. Przy komorze podziemnej problemem może być napływ wody po intensywnych opadach, dlatego teren wokół studni powinien mieć spadek od ujęcia. Wewnątrz trzeba też pozostawić tyle miejsca, aby w przyszłości można było wyjąć pompę, wymienić armaturę lub zdemontować przewód tłoczny bez rozbierania całej obudowy. Zbyt mała komora może nie przeszkadzać podczas pierwszego montażu, ale znacząco utrudni późniejszą naprawę.

Po sprawdzeniu szczelności i poprawności podłączeń studnię można połączyć z instalacją wodną w budynku. Odpowiednia ilość miejsca wokół armatury i dostęp do głowicy ułatwią późniejsze przeglądy oraz ewentualne wyjęcie pompy.

Wybór sposobu wykonania studni zależy przede wszystkim od budowy geologicznej podłoża oraz głębokości warstwy wodonośnej. Jedną z technologii stosowanych w gruntach luźnych i spoistych jest wykonywanie odwiertu z wykorzystaniem płuczki wiertniczej. Czytaj dalej i dowiedz się, jak przebiega wiercenie studni głębinowej tą technologią i jakie ma ona ograniczenia.

Jak przebiega wykonanie odwiertu metodą płuczkową?

Podczas wiercenia studni głębinowej świder rozdrabnia kolejne warstwy gruntu, a pompa tłoczy do otworu płuczkę wiertniczą. Ciecz przepływa w okolice narzędzia, zabiera powstające zwierciny i wynosi je na powierzchnię przestrzenią między przewodem wiertniczym a ścianą odwiertu. Jednocześnie chłodzi świder i ogranicza osypywanie się gruntu do wnętrza otworu. Płuczkę przygotowuje się na bazie wody, a w zależności od warunków geologicznych można dodać do niej bentonit lub polimery. W ten sposób wykonuje się studnie głębinowe między innymi w piaskach i glinach, jeśli możliwe jest utrzymanie obiegu cieczy.

Na czym polegają kolejne etapy wiercenia st udni głębinowej?

Najpierw przygotowuje się stanowisko dla wiertnicy oraz układ obiegu płuczki. Podczas pracy wykonawca obserwuje wynoszony urobek, ocenia rodzaj kolejnych przewiercanych warstw i kontroluje właściwości cieczy. Po dotarciu do warstwy wodonośnej i osiągnięciu planowanej głębokości wyciąga się przewód wiertniczy, a następnie montuje kolumnę studni z filtrem umieszczonym w warstwie wodonośnej. Wokół niego wykonuje się odpowiednio dobraną obsypkę, natomiast górną część odwiertu zabezpiecza się przed przedostawaniem się wód z płytszych warstw gruntu. W razie potrzeby stosuje się również rury osłonowe i uszczelnienia chroniące ujęcie przed dopływem wód powierzchniowych. Metodę dobiera się do głębokości ujęcia, a tę opisujemy w artykule wiercenie studni głębinowej, gdzie i na jaką głębokość kopie się studnie.

Co wpływa na czystość odwiertu po wierceniu studni głębinowej metodą płuczkową?

Obieg cieczy usuwa zwierciny już podczas pracy świdra, więc urobek powstający na dnie otworu jest na bieżąco transportowany ku powierzchni. Nie oznacza to jednak, że po wyjęciu przewodu studnia jest od razu przygotowana do eksploatacji. Płuczka może pozostawić na ścianach odwiertu osad. Nieprawidłowo dobrane parametry cieczy sprzyjają kolmatacji, czyli zmniejszeniu przepuszczalności gruntu wokół filtra i osłabieniu dopływu wody. Dlatego podczas wiercenia kontroluje się właściwości płuczki, a później oczyszcza otwór. Pompowanie oczyszczające usuwa drobne frakcje piasku, pył i pozostałości osadu ze strefy przyotworowej. Studnie głębinowe wymagają więc odpowiedniego przygotowania przed rozpoczęciem poboru wody.

Kiedy metoda płuczkowa ma ograniczenia?

Wiercenie studni głębinowej metodą płuczkową wymaga utrzymania stałego obiegu cieczy, dostępu do wody technologicznej oraz miejsca na odprowadzanie urobku. Trudności mogą pojawić się w bardzo spękanych lub silnie przepuszczalnych warstwach, ponieważ płuczka może wtedy uciekać w szczeliny albo w głąb podłoża. W gruntach zwięzłych i twardych lepiej może sprawdzić się inna technologia, na przykład wiercenie udarowo-obrotowe ze sprężonym powietrzem. Sposób wykonania odwiertu powinien więc odpowiadać budowie geologicznej terenu, planowanej głębokości studni oraz konstrukcji ujęcia. Wybór metody wyłącznie na podstawie ceny za metr wiercenia może prowadzić do niedopasowania technologii do warunków na działce.

Przed zleceniem prac dobrze ustalić z wykonawcą, czy metoda płuczkowa odpowiada warunkom geologicznym na działce oraz co dokładnie obejmuje podana cena realizacji. Pozwala to porównać oferty na podstawie całego zakresu prac, a nie wyłącznie kosztu wykonania jednego metra odwiertu. Niezależnie od metody obowiązują te same wymogi formalne, opisane w tekście wiercenie studni głębinowej a przepisy budowlane.

Pompa głębinowa pracuje, ale nie podaje wody

Uszkodzenie pompy głębinowej powoduje spadek ciśnienia

Wybijanie bezpieczników wskazuje na awarię elektryczną pompy

Zwiększony pobór prądu i hałas a uszkodzenie pompy głębinowej

Wibracje, wycieki i częste uruchamianie pompy głębinowej

Dlaczego warto wiercić studnię przed budową domu?

Czy można wiercić studnię głębinową w trakcie budowy domu?

Jak zgrać wiercenie studni głębinowej z projektem przyłączy?

Co może podnieść koszt studni, gdy działka jest już zagospodarowana?

Czym jest głowica do studni głębinowej?

Z czego składa się głowica do studni głębinowej?

Dlaczego głowica musi szczelnie zamykać studnię głębinową?

Jak wygląda montaż głowicy do studni głębinowej?

Jak dbać o głowicę studzienną?

Co zostaje na działce po wierceniu studni głębinowej?

Co zrobić z urobkiem po wykonaniu odwiertu?

Gdzie można odprowadzić wodę z wiercenia studni?

Czy wodę po wierceniu można odprowadzić do rowu lub kanalizacji?

Jak zabezpieczyć ogród, kostkę i podjazd przed odwiertem?

Masz już za sobą wiercenie studni i zastanawiasz się, czy wykonany odwiert spełnia wszystkie założenia przyjęte na początku inwestycji? A może nie wiesz, jakie obowiązki spoczywają na wykonawcy przed przekazaniem gotowego ujęcia? Czy potrzebny jest protokół zdawczo-odbiorczy do ewentualnych reklamacji? Opisujemy, jak wygląda odbiór studni głębinowej po wykonaniu odwiertu.

Dlaczego potrzebne jest pompowanie oczyszczające?

Odbiór studni głębinowej rozpoczyna się od usunięcia pozostałości powstałych podczas wiercenia. W trakcie wykonywania odwiertu do otworu mogą przedostać się drobiny gruntu, zawiesiny mineralne oraz resztki płuczki wiertniczej. Pompowanie oczyszczające pozwala wypłukać te zanieczyszczenia i sprawdzić, czy ujęcie pobiera wodę w sposób prawidłowy. Czas trwania tego etapu zależy od warunków hydrogeologicznych oraz budowy warstwy wodonośnej. W części realizacji wystarcza kilka godzin pracy pompy, a w innych przypadkach proces zajmuje znacznie dłużej.

Na czym polega sprawdzenie wydajności studni głębinowej przy odbiorze?

Kolejny etap odbioru studni głębinowej obejmuje pompowanie pomiarowe, nazywane również próbnym. Podczas badania przez określony czas wypompowuje się wodę i obserwuje zachowanie zwierciadła w warstwie wodonośnej. Uzyskane wyniki pozwalają określić, ile cieczy studnia jest w stanie dostarczyć w ciągu godziny oraz czy jej zasoby odnawiają się wystarczająco szybko podczas pompowania. Dane te wykorzystuje się później przy doborze pompy głębinowej oraz elementów instalacji. Pomiar ujawnia również ewentualne nieprawidłowości związane z konstrukcją odwiertu. Dzięki temu inwestor otrzymuje informacje o rzeczywistych możliwościach eksploatacyjnych studni. Gdy po latach wydajność ujęcia spada, z pomocą przychodzi renowacja studni głębinowej.

Czy przy odbiorze studni głębinowej bada się jakość wody?

Zanim zaczniesz korzystać z nowego odwiertu, trzeba wcześniej ocenić jakość, czyli parametry fizykochemiczne i mikrobiologiczne wody. Nasi fachowcy pobierają próbkę ze studni głębinowej i przekazują do laboratorium. Tam personel sprawdza m.in. zawartość żelaza, manganu, twardość, odczyn pH oraz obecność bakterii. Otrzymane sprawozdanie pomaga zdecydować, czy potrzebne będzie uzdatnianie oraz jaki rodzaj filtracji sprawdzi się w danym gospodarstwie.

Co inwestor powinien sprawdzić po zakończeniu prac?

Inwestor nie musi posiadać wiedzy geologicznej, aby zweryfikować podstawowe kwestie przy odbiorze studni głębinowej. Warto upewnić się, że odwiert wykonano w uzgodnionej lokalizacji oraz że teren po zakończeniu robót został uporządkowany. Należy również odebrać od wykonawcy kartę studni zawierającą informacje o głębokości, budowie otworu i zastosowanych materiałach. Dobrym krokiem jest porównanie wyników pompowania próbnego z danymi wyjściowymi z projektu. Pamiętaj też, żeby skorzystać z wiedzy i doradztwa fachowców w zakresie eksploatacji studni, abyś wiedział, jak z niej później korzystać. Ponadto, jeżeli odwiert przekracza 30 m głębokości lub przewidziano pobór ponad 5 m³ wody na dobę, należy upewnić się, że inwestycję zrealizowano na podstawie wymaganych decyzji administracyjnych, w tym pozwolenia wodnoprawnego. Zweryfikuj też kwotę na fakturze, aby była ona zgodna z ustaleniami.

Jak postępować w przypadku zastrzeżeń do wykonanej studni głębinowej?

Wszelkie uwagi najlepiej zgłaszać od razu po zauważeniu nieprawidłowości. Dotyczy to zarówno rozbieżności w dokumentacji, jak i sytuacji, gdy parametry uzyskane podczas pompowania odbiegają od wartości deklarowanych przez wykonawcę. Dobrą praktyką jest sporządzenie protokołu zdawczo-odbiorczego, zawierającego opis zauważonych wad oraz termin ich usunięcia. W przypadku wątpliwości związanych z wydajnością lub jakością wody pomocne okazują się dodatkowe pomiary i badania laboratoryjne. Jasne określenie zakresu reklamacji ułatwia wyjaśnienie sprawy oraz przyspiesza doprowadzenie inwestycji do stanu zgodnego z umową.

W ramach odbioru studni głębinowej po wykonaniu odwiertu fachowcy przeprowadzają pompowanie oczyszczające i próbne oraz sprawdzają stan instalacji. Poza tym należy też zbadać jakość wody. Na koniec trzeba zweryfikować, czy wykonane prace odpowiadają założeniom projektowym i dokumentacji. Zalecamy, aby być w kontakcie z wykonawcą i w przyszłości zlecać mu także serwis studni głębinowej. Polecamy się.